Το αθηναϊκό underground / Athenian underground, 1964-1983

Παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Contemporary Art Meeting Point: Εικαστικά, λογοτεχνία, μουσική, κινηματογράφος.

CAMP-Contemporary Art Meeting Point (Ευπόλιδος 4 και Απελλού 2, Πλατεία Κοτζιά)

29 Ιουνίου – 30 Αυγούστου, Δευτέρα – Κυριακή 2.00 μ.μ.-9.00 μ.μ.

Κολάζ του Νάνου Βαλαωρίτη, στο περιοδικό Πάλι, που εκδιδόταν από τον ίδιο, τον Δημήτρη Πουλικάκο, τον Λεωνίδα Χρηστάκη και άλλους.

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Δίπλα στις ταινίες της Φίνος Φιλμς, στα κοσμικά κέντρα, στον Μανώλη Χιώτη και τη Μαίρη Λίντα, παράλληλα με την ανοικοδόμηση της μεταπολεμικής Αθήνας και την άνοδο της μικρο- και μεσοαστικής τάξης, ένας άλλος κόσμος υπάρχει, ενεργεί και δημιουργεί, υπόγεια, κάτω από το έδαφος της κυρίαρχης κουλτούρας. Ο κόσμος του Λεωνίδα Χρηστάκη και του Λάζαρου Ζήκου, τουΣτέργιου Δεληαλή, του Κωστή Τριανταφύλλουτου Σίμου του Υπαρξιστή, του Νάνου Βαλαωρίτη και του Γιώργου Μακρή, του Πάνου Κουτρουμπούση, του Νικόλα Άσιμου, του Παύλου Σιδηρόπουλου.

Είναι ο κόσμος του αθηναϊκού underground, ξεχασμένος από τους παλιούς, άγνωστος στους νέους, ο οποίος παρουσιάζεται σε πλήρη ανάπτυξη στην έκθεση που πραγματοποιείται στους χώρους του Contemporary Art Meeting Point (CAMP), στην Πλατεία Κοτζιά στην Αθήνα. H έκθεση άνοιξε στις 29 Ιουνίου και θα διαρκέσει ως τις 30 Αυγούστου.
Το εικαστικό underground παρουσιάζεται στον πρώτο όροφο του CAMP με έργα 15 καλλιτεχνών: Αλέξης Ακριθάκης, Μίνως Αργυράκης, Στηβ Γιαννάκος, Στέργιος Δεληαλής, Νίκος Ζέρβος, Λάζαρος Ζήκος, Πάνος Κουτρουμπούσης, Nicholas Liber [Νίκος Λυμπερόπουλος], Ηλίας Πολίτης, Θανάσης Ρεντζής, Αλέξης Ταμπουράς, Κωστής Τριανταφύλλου, Λεωνίδας Χρηστάκης, Γιώργος Αρκούδης Χριστοδούλου, Χρήστος Ζυγομαλάς. Στον τρίτο όροφο του CAMP, σε ανατολικοβερολινέζικη ατμόσφαιρα, οι επισκέπτες παρακολουθούν σε οθόνες ταινίες του αθηναϊκού underground και προβολή ντοκιμαντέρ.

Το αθηναϊκό underground 1964-1983 είναι η «υπόγεια» έκφραση, που συνδέεται με τις ψυχεδελικές ουσίες, τη σεξουαλική απελευθέρωση, την αμφισβήτηση και τον σαρκασμό του συστήματος, τη βέβηλη, αιχμηρή ματιά, την ελευθεριακή γλώσσα, τον αντικομφορμισμό, το παραισθητικό και παραβατικό σινεμά, την περίεργα περιθωριακή αναρχικότητα, την ανομοιογένεια. «Είναι μια ολόκληρη κοινωνία αποκομμένη ηθελημένα από όλους τους υπόλοιπους που δημιουργεί τον δικό της κόσμο», εξήγησε μιλώντας στο «Βήμα» ο Γιώργος Γεωργακόπουλος, διευθυντής του CAMP, «μια κοινωνία πολιτικοποιημένη αλλά όχι με την έννοια της κομματικής πολιτικοποίησης της εποχής».

Το underground είναι τα κολάζ του Πουλικάκου και τα σκίτσα του πρώτου Ακριθάκη, είναι τα «μελάνια» και τα «λάδια» του εικαστικού και εκδότη Λεωνίδα Χρηστάκη, τα εξώφυλλα δίσκων του Στέργιου Δεληαλή, οι «μαρκαδόροι» και τα κόμικ του Πάνου Κουτρουμπούση, τα σκίτσα σε έντυπα του Λάζαρου Ζήκου, τα πρωτοποριακά ή αιρετικά περιοδικά Πάλι, Τρύπα, Μορμώ, Ιδεοδρόμιο (στη φωτογραφία αριστερά), Panderma, Κρεβατίνα, Λωτός, Ονειροδρόμιο, Το Άλλο στην Τέχνη, Χαρακίρι, η παράγκα και τα πάρτι του Σίμου του Υπαρξιστή, τα στέκια, τα φλιπεράκια και τα μπιλιάρδα, τα περί την Ομόνοια σινεμά, τα ταξίδια και η διαμονή στο εξωτερικό, τα μουσικά συγκροτήματα.

Σκίτσα, εξώφυλλα δίσκων αλλά και πίνακες, τεύχη περιοδικών, φωτογραφίες και χειρόγραφαπαρουσιάζονται στην έκθεση, η οποία, όπως είπε στο «Βήμα» ο Γιώργος Γεωργακόπουλος,«είναι η πρώτη προσπάθεια να τεκμηριωθεί το αθηναϊκό underground ». Η έκθεση έχει και έναν μουσειακό χαρακτήρα και σκοπός των διοργανωτών ήταν να καταγραφεί και να παρουσιαστεί στο κοινό η τέχνη του αθηναϊκού underground, «όσο έχουμε ακόμη κοντά μας τις παρουσίες εκείνων που πρωταγωνίστησαν σε αυτό καθώς και το αρχειακό υλικό που βρίσκεται στα χέρια τους». Η έκθεση βασίζεται σε υλικό από το προσωπικό αρχείο των ίδιων των καλλιτεχνών, οι οποίοι είναι συνήθως κάτοχοι και των αρχείων παλιών φίλων τους.

Η τέχνη του αθηναϊκού underground, πάντοτε στη σκιά από τη φύση της, δεν μπήκε σε γκαλερί και σε μουσεία, κυκλοφορούσε στην underground κοινωνία και πολλά από τα εκθέματα βρέθηκαν να μουχλιάζουν σε σοφίτες ή σώθηκαν, την τελευταία στιγμή, κυριολεκτικά από τα σκουπίδια. Η έκθεση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Λεωνίδα Χρηστάκη και του Λάζαρου Ζήκου, δύο κεντρικών μορφών του αθηναϊκού underground.

Να καταγράψει το εύρος αυτού του ιστορικού φαινομένου, τόσο χρονολογικά όσο και περιπτωσιολογικά, φιλοδοξεί η έκθεση. Από τις πρώτες νύξεις για το ύφος στις σελίδες του περιοδικού Πάλι ως τον μηδενισμό του πανκ και τη σταδιακή πολιτικοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση του φαινομένου, το αθηναϊκό underground ενσωματώνει στοιχεία του σουρεαλισμού, της μπιτ κουλτούρας, της ψυχεδέλειας και του πανκ και μετακομίζει από το Κολωνάκι του δισκοπωλείου «Ποπ Ιλέβεν» στα μεταπολιτευτικά Εξάρχεια του βιβλιοπωλείου «Οκτόπους» του Τέο Ρόμβου.

Το underground εμφανίζεται με κολάζ, κόμικ και σκίτσα με μελάνια και μαρκαδόρους, σε ευτελή υλικά, «από καλλιτέχνες που πολλοί δεν έχουν ίσως ιδιαίτερη δεξιοτεχνία και δεν έχουν φοιτήσει σε σχολές Καλών Τεχνών, που κάνουν πιο πολύ την τρέλα τους, με επιρροές από το λονδρέζικο και το νεοϋορκέζικο underground, τη βυζαντινή ή τη λαϊκή τέχνη και με πρότυπα τον Μποστ και τον Μίνω Αργυράκη» αναλύει στο «Βήμα» ο Θανάσης Μουτσόπουλος, συντονιστής-επιμελητής της έκθεσης.

Το εικαστικό underground είναι άγνωστο, ακόμη και στον καλλιτεχνικό κόσμο, και γι’ αυτό έχει σημασία η τεκμηρίωσή του μέσα από μια τέτοια έκθεση. «Με τους μουσικούς του, τον Πουλικάκο, τον Άσιμο, τον Σιδηρόπουλο, τα πράγματα είναι διαφορετικά, το κοινό είναι εξοικειωμένο μαζί τους, τους γνωρίζει, ήταν πιο δημοφιλείς από τους εικαστικούς».

Γιατί αθηναϊκό και όχι ελληνικό; «Διεθνώς το underground αποτελεί μητροπολιτικό φαινόμενο» μας εξηγεί ο Θανάσης Μουτσόπουλος. «Σε κάθε πόλη όπου εμφανίζεται, στο Βερολίνο, στη Νέα Υόρκη, στο Σαν Φρανσίσκο, έχει διαφορετική αισθητική. Δεν μπορούμε να μιλάμε για φαινόμενο εθνικής εμβέλειας. Αν υπήρξε αλλού στην Ελλάδα; Μόνο στη Θεσσαλονίκη παρουσιάζεται κάτι ολοκληρωμένο, αλλά μικρότερης έκτασης από ό,τι στην Αθήνα».

Το αθηναϊκό underground λήγει το 1984; «Υπάρχει κάποια συνέχεια, από το ’85 ως σήμερα, η οποία θα παρουσιαστεί σε μια επόμενη έκθεση τον Οκτώβριο, αλλά διαφορετικού τύπου. Παραδόξως, δεν υπάρχουν επιδράσεις του underground στους καλλιτέχνες που ακολούθησαν. Το αθηναϊκό underground έληξε με την περίοδο του περιοδικού “Βαβέλ”, του αντιπεριοδικού του ’80», εκτιμά ο Γιώργος Γεωργακόπουλος. Οι λόγοι; «Μετά το ’85-’86, οι καλλιτέχνες ίσως είχαν κουραστεί, κυρίως όμως από εκείνη την εποχή και μετά η πληροφορία κυκλοφορεί πιο γρήγορα και τα underground φαινόμενα χάνουν τον καθαρά τοπικό χαρακτήρα τους και αποκτούν διεθνή χαρακτήρα».

Μπορεί να υπάρξει underground σήμερα; «Όχι», είναι η προσωπική εκτίμηση του Θανάση Μουτσόπουλου, γιατί «ένα γκραφίτι που ζωγραφίζεται στον τοίχο απόψε το βράδυ γίνεται αύριο εξώφυλλο σε ευρείας κυκλοφορίας έντυπο. Έτσι, τα πράγματα χάνουν το νόημά τους. Το underground ζούσε σε ένα παράλληλο σύμπαν που δεν είχε επαφή με εκείνο της δεσπόζουσας κουλτούρας και αισθητικής». Ενδεχομένως όμως, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα σήμερα να έχει σχέση με τις συνθήκες που γέννησαν το underground:«Κατέρρευσαν πολλά από τα δεδομένα του κυρίαρχου συστήματος, άρα είναι πολύ πιο λογικό να δούμε την πραγματικότητα με μια ματιά εκτός συστήματος. Η Αθήνα είναι σήμερα γεμάτη από εικόνες street art, σε ποσότητες μεγαλύτερες από κάθε άλλη μητρόπολη, από το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και το Τόκιο, το επισημαίνουν όλοι οι ξένοι ανταποκριτές. Σημαίνει αυτό ότι ένα νέο underground γεννιέται; Δύσκολο να απαντήσουμε τώρα».

Η έκθεση περιγράφει την κοινωνία, την ανθρωπογεωγραφία και την τοπογραφία μιας υπόγειας Αθήνας των δεκαετιών από το ’60 ως το ’80 και θα επιχειρήσει να αναλύσει το πολιτισμικό και πολιτικό κλίμα της εποχής, το οποίο εμφανίζει, ίσως, παράδοξες ομοιότητες με τη σημερινή. Σκοπός είναι «αυτή η ιστορική ανασκόπηση να ανοίξει διάλογο με μια ανήσυχη καλλιτεχνική σκηνή των ημερών μας για να διερευνηθεί αν μπορεί, υπό κάποιο πρίσμα, να θεωρηθεί ότι αναδύεται ένα νέο underground».

Στη διάρκεια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν προβολές, εκδηλώσεις και συζητήσεις, όπου οι πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής θα καταθέσουν την εμπειρία τους. Το φαινόμενο του αθηναϊκού underground παρουσιάζουν αναλυτικά μελετητές αλλά και πρωταγωνιστές του σε πλούσια εικονογραφημένο τόμο που κυκλοφορεί από το CAMP με την αφορμή της έκθεσης.

Την επιμέλεια του έντυπου αρχείου της έκθεσης έχει ο Νεκτάριος Παπαδημητρίου, του εικαστικού αρχείου ο Παντελής Αραπίνης και του κινηματογραφικού αρχείου ο Γιάννης Χαριτίδης. Επιμελητής του εικονογραφικού αρχείου και γενικός συντονιστής-επιμελητής της έκθεσης είναι ο Θανάσης Μουτσόπουλος.

 

Taken from tovima.gr/culture/

Advertisements

MANAGING LIFE – Conference and Exhibition

Belgrade 2012

25th of May  /  05th of October  /  07th of December

 

25th of May 2012 Biopolitics Today

Roberto Esposito, Professor of Theoretical Philosophy, Istituto Scienze Umane, Naples, Italy. For five years he was the only Italian member of the International Council of Scholars of the Collège International de Philosophie in Paris. He was one of the founders of the European Political Lexicon Research Centre and the International Centre for a European Legal and Political Lexicon. Today is one of the world leading philosophers working on biopolitics. He is best known as the author of his books: Communitas (1998), Bios. Biopolitica e filosofia(2004) and Termini della politica. Comunità, immunità, biopolitica (2008).

Matteo Pasquinelli, Writer and academic researcher, member of the international collectives Uninomade and Edufactory. He wrote the book Animal Spirits: A Bestiary of the Commons (2008) and edited the collections Media Activism (2002) and C’Lick Me: A Netporn Studies Reader (2007). He writes and lectures frequently at the intersection of French philosophy, media culture and Italian post-operaismo. His current project is a book about the history of the notion of surplus across biology, psychoanalysis, knowledge economy and the environmental discourse. He lives and works betweem Amsterdam and Berlin.

Lorenzo Chiesa, Philosopher, Reader in Modern European Thought, The School of European Culture and Languages, University of Kent, UK. His research interests are in the area of contemporary French thought, contemporary Italian thought and culture, Freudian and Lacanian psychoanalysis and Marxist theory. He is member of the editorial board of Journal of European Psychoanalysis and member of Association Franco-Italienne pour la recherche sur la Philosophie Française Contemporaine. As well he is member of the editorial board of the journal and member of the Circle for Lacanian Ideology Critique. He is the author of two books: Antonin Artaud. Verso un corpo senza organi (2001) and Subjectivity and Otherness. A Philosophical Reading of Lacan (2007). Chiesa recently completed the translation of Agamben’s Il Regno e La Gloria: Homo Sacer, II, 2 for Stanford University Press as well as a special issue of Angelaki: Journal of the Theoretical Humanities on the notions of bio-economy and human nature in contemporary Italian radical thought. Now he is finishing two books – For Lacan: Science, Logic, Politics (2012) and The Virtual Point of Freedom (2012) – and a special issue of Journal of European Psychoanalysis on recent philosophical approaches to Lacan. He co-edited The Italian DifferenceBetween Nihilism and Biopolitics (2009).

Maurizio Lazzarato, Internationally known Paris based philosopher and sociologist, co-founder and a member of the editorial board of Multitudes, specialized in studies of relationships of work, economy and society, expert on Gabriel Tarde, works at the University of Paris I. Lazzarato has been specializing in the analysis of cognitive capitalism, and its discontents, hence his work on the P2P-concept of Multitudes, the coordination format in political and economic resistance. His political analysis has been a vital part of the effort of the group of autonomist marxists who have paid sustained attention to the role of language and communication in contemporary  biopolitical configurations of capital.  He has written several research papers and monographs: Lavoro Immateriale: Forme di Vita e Produzione di Soggettività (1997),Videofilosofia. Percezione e lavoro nel postfordismo (1997), Tute Bianchi. Disoccupazione di di Massa et reddito cittadinanza (1999), Post-face à Monadologie et sociologie (1999), Puissance de l’invention. La Psychologie Economique de l’Gabriel Tarde contre economie politique (2002) and Les Revolutions de capitalisme (2004), Etude statistique, économique et sociologique du régime d’assurance chômage des professionnels du spectacle vivant, du cinéma et de l’audiovisuel (2005).

 

05th of October 2012 Bioethics: Science, Biopower and Life

Thomas Lemke, Heisenberg Professor of Sociology with Focus on Biotechnology, Nature and Society at the Faculty of Social Sciences of the Goethe University Frankfurt/Main, Germany. He is partner in the PRIVILEGED project – »Determining the Ethical and Legal Interests in Privacy and Data Protection for Research Involving the Use of Genetic Databases and Bio-banks«, funded by the European Commission. He is member of the editorial board of the journal Foucault Studies, co-editor of Distinktion. Scandinavian Journal of Social Theory, and member of the International Sociological Association (ISA), the Research Committees »Sociological Theory« and »Sociology of Science and Technology« and the Working Group »The Body in the Social Sciences«. In 2011 Thomas Lemke published two books – Biopolitics. An Advanced Introduction appeared at New York University Press, Foucault, Governmentality, and Critiqueappeared at Paradigm Publishers, and republished new edition of his famous book  Critique of political reason. Foucault’s critique of modern governmentality (Argument Verlag, 5th edition).

Joanna Zylinska, Cultural theorist writing on new technologies and new media, ethics and art, Reader in New Media and Communications at Goldsmiths, University of London, UK.  She is the author of three books – Bioethics in the Age of New Media (MIT Press, 2009), The Ethics of Cultural Studies (Continuum, 2005) and On Spiders, Cyborgs and Being Scared: the Feminine and the Sublime (Manchester University Press, 2001) – she is also the editor of The Cyborg Experiments: the Extensions of the Body in the Media Age, a collection of essays on the work of performance artists Stelarc and Orlan (Continuum, 2002) and co-editor of Imaginary Neighbors: Mediating Polish-Jewish Relations after the Holocaust (University of Nebraska Press, 2007). Zylinska has a new book on the idea of mediation, Life after New Media (with Sarah Kember) forthcoming from the MIT Press. Together with Clare Birchall, Gary Hall and Open Humanities Press, she’s just launched the JISC-funded project Living Books about Life.

Steve Fuller, Philosopher/sociologist in the field of science and technology studies, Professor of Sociology at Warwick University, holds the Auguste Comte Chair in Social Epistemology, fellow of the UK Academy of Social Sciences, known for inciting passions and controversial debates over ethical questions. His major areas of research are the future of the University and critical intellectuals, the emergence of intellectual property in the information society, the interdisciplinary challenges in the natural and social sciences, the political and epistemological consequences of the new biology. His major publications are: Social Epistemology (1988),Philosophy of Science and its Discontents (2nd edn.)(1993), Philosophy, Rhetoric and the End of Knowledge (2nd edn) (2003), Science (1997), The Governance of Science: Ideology and the Future of the Open Society (2000), Thomas Kuhn: A Philosophical History of Our Times (2000),Knowledge Management Foundations (2002) and Kuhn vs Popper: The Struggle for the Soul of Science (2003), New Frontiers in Science and Technology Studies (2007), Science vs. Religion? Intelligent Design and the Problem of Evolution, and Science (The Art of Living Series, 2010). He is most closely associated with the issues relating to recent developments on the impact of science and technology on the political order, especially concerning our changing conceptions of the biological and what it means to be human.

 

07th of December 2012 Radical Bioart Practices

Stephen Zepke, Philosopher and independent researcher, teaches Philosophy at the University of Vienna, Austria. He has published numerous essays on philosophy, art and cinema. He is the author of  Art as Abstract Machine: Ontology and Aesthetics in Deleuze and Guattari(Routledge, 2005) and the co-editor of two books: Deleuze, Guattari and the Production of New(Continuum, 2008) and Deleuze and Contemporary Art (Edinburgh University Press, 2010). His research interests are: contemporary aesthetics and (bio)political theory.

Jens Hauser, Art curator, writer and video/film maker, Research Associate at the Institute for Media Studies at Ruhr University Bochum, Germany. He has organised a large show on biotechnological art at the National Arts and Culture Centre Le Lieu Unique Nantes/France, including eleven artists employing biotechnology as a means of expression, and published L’Art Biotech’ (2003). His forthcoming exhibitions and festival programs deal with the paradigm of skin as a technological interface, and with perceptional aspects of technology related art forms in general. He is also regularly contributing to the european cultural channel ARTE since 1992, and is currently involved in two long-term film projects about bioart.

Memefest, International festival of radical communicationBased in Slovenia, but united across five continents by our dedication to spreading alternative theory and praxis, is an international network of communication experts, media activists, academics, professionals, educators and researchers interested in social change trough sophisticated and radical use of media and communication. As a “festival of radical communication”, Memefest nurtures and rewards innovative and socially responsible approaches to communication. The festival is encouraging students, professionals, artists, researchers, educators, activists and anyone interested in socially beneficial communication to contribute their talents to our collective counter-culture. Memefest is completely independent. It operates as a intermediary non formal institution and connects very different spheres as academia, creative professionals, artists and activists from around the globe.

lifeartbiopolitics.org/

Tahrir Square – Walls and Graffiti

Posted by  in CairoEgypt

During the 18 days that changed the course of modern-day Egypt Tahrir Square, in the heart of downtown Cairo, became known throughout the world as the epicenter of freedom and change. We couldn’t wait to get a glimpse of the square and talk to people about what had transpired and what is transpiring.

Just a few days before our arrival the area around Tahrir was in chaos, so much so that we made contingency plans for where we would stay. Our daughter lives just a couple of blocks away and by the time we arrived things had quieted down. Quiet is a relative term. We headed out on Friday with plans to eat Egyptian pizza (fateer) and head toward the Nile for a felucca ride. At one end of Annie’s street ten soldiers in full riot gear blocked any movement and just past the soldiers sat four army tanks, ready and waiting to be used at the sign of any trouble.

As we attempted to get to the Nile, every where we turned we ran into obstacles. Large circles of barbed wire blocked street after street. And then there were the walls. These walls are like nothing I’ve seen before. They are massive square boulders built into 12 feet high walls. They are strategically placed in the downtown area to restrict movement and prohibit protesters from gathering. They are quite simply a clever means to block civilian dissent. To put this into context, it would be like New York City blocking off all side roads leading to Zuccotti Park with massive, immoveable, concrete boulders, sending all traffic in the area into chaos and frustration. Taxi drivers shake their heads in disgust as all attempts to drive places are met with detours imposed by the walls.

As quickly as the walls have been built, the graffiti has appeared. It was my children and Shepard Fairey that first challenged me to look at graffiti as an art form and a means of expression. The graffiti on the newly constructed walls does just that as it communicates powerful messages from civilians related to both the January 25th uprising as well as the violence that has been perpetuated this fall. This graffiti is well done. A common theme includes a patched eye, an accusation toward a young soldier who is infamous for shooting out the eyes of protesters – “Yes! I got another eye” is his arrogant quote.

More than anything, the graffiti is evidence of frustration and division regarding the ongoing role of the military in the new Egypt. For me the graffiti was a look into a society where I am an outsider. My Arabic is not good and even as I struggle to communicate, I want to learn more of what people are thinking and feeling. As with any kind of art, those who create the graffiti wish to use more than words to communicate their thoughts and ideas. Take a look and get a glimpse of Tahrir Square through the graffiti in these pictures.

Taken from communicatingacrossboundariesblog.com/

Culture Jamming

Originally published by Mia Turouse for arte creative 

Watch it

The documentary provides a two year research in european Culture Jamming. From the roots in the beginning of the 20th century: Marcel Duchamp or the french avantgarde group Situationist International to postmodern info-war. Modern Culture Jamming is distributing viral information like fake media campaigns to jam the mass media.

For instance he website ‘voteauction.com’ by the media actionist Hans Bernhard which faked a trading platform for american votes. The claim ‘Bringing Capitalism And Democracy Closer Together’ was set up to provoke heavy reactions. The website was shut down by Domainbank Inc. FBI and CIA started researching and CNN produced an issue of ‘Burden Of Proof – Democracy Is On The Block’. His project ‘Google Will Eat Itself’ is classical internet art, which short-linked the virtual money transactions of Google. The aim of GWEI is to buy Google from Google’s money and distribute it to the internet community…

A big media hoax by italian artists 01.org was staged in Vienna at Karlsplatz. In the name of Nike they occupied the Karlsplatz and stated to rename it in Nikeplatz and to built a giant ‘Swoosh’-monument. The citizens of vienna were angry and outraged. Nike started a legal battle about 78.000 Euro.

‘Political Videogames’ are programmed by Paolo Pedercini of molleindustria.it. Molleindustria’s games are about gender, modern labour market, precarious working conditions and industrial production. The games ‘Tuboflex’ and ‘Mc Donald’s Videogame’ are postmodern educational games with a clear message. Molleindustria want to start a serious discussion about the political implications of videogames.

Culture Jamming is the dawn of a new era of activism, media-hacking and info war…

The term Culture Jamming has been coined by the US-American avantgarde-band Negativland. To jam – which describes techniques to limit the effectiveness of an opponent’s communication or detection equipment in a military context – was to Negativland to take existing communication codes and reload them with new meaning.However, this cultural technique is not new, the first known example is Marcel Duchamps ‘Mona Lisa’, the picture of the Gioconda on which Duchamp has painted a moustache and wrote ‘Elle a chaud au cul – She has a hot ass’ on the lower side of the picture. Culture Jamming is a natural instinct of people to take objects and put them together to make something different out of them: To mix symbols of everyday life and make some creative work out of it, to recharge them with new meanings and to re-appropriate them. It’s somehow like the collages of the historical Dada movement, but using contemporary materials from different directions: Not only visual material, but radiowaves, sounds and stories. The basic idea is: Objects are there and you should be able to use them without asking for permission, because they are Public Domain: Symbols, Ideas, Music, Slogans, Logos etc.

Taken from creative.arte.tv/

culture-jamming.de/

Ένας χρόνος πριν το τέλος – έκθεση από την ομάδα PIGS

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου ( 20.00 – 01:00), ενώ η έκθεση θα διαρκέσει όλο τον επόμενο μήνα.
Ώρες για το κοινό: 12.00 – 21.00.

Την πρώτη μέρα του τελευταίου μήνα το “σωτήριο” έτος 2011, ο χώρος τέχνης “Stigma Lab” (Ανδρέα Mεταξά 4, Εξάρχεια) ανοίγει τις πόρτες του για να φιλοξενήσει την έκθεση “Ένα χρόνο πριν το τέλος” της Αθηναϊκής Ομάδας Εικαστικής Προπαγάνδας, PIGS
(ATHENS NOISE / SPEG / OZONE / DEMON / ECONE / TAM / PEYO / DANE / CHINA / TOUR / BROKE / MARK / MOKA / XMOU / OWHHRM)
Σύμφωνα με το δελτίο τύπου του χώρου, «πρόκειται για μια ομάδα ετερόκλητων ανθρώπων, graffiti artists, μουσικούς, γραφίστες, γραφιάδες, nerds, tattoo artists και άλλους έκφυλους που βρίσκουν διέξοδο στη “δημιουργία”.
Μέσα από τα έργα τους, άλλοτε με γκροτέσκο χιούμορ και άλλοτε με αθώο κυνισμό, παρουσιάζουν την αντίληψη τους για το αδιέξοδο και τη κλειστοφοβική αίσθηση των στερεότυπων που όλο και αυξάνεται στη δύση της εποχής της ματαιοδοξίας και του καθωσπρεπισμού…»Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου ( 20.00 – 01:00), ενώ η έκθεση θα διαρκέσει όλο τον επόμενο μήνα.

Taken from designmag.gr/

JR Kicks Of His TED Wish “Inside Out” In Tunisia

“People are pasting their own photos and covering all the walls where Ben Ali used to have his portrait so on VERY symbolic places.. it s incredible to be witness of the place of Art in a Revolution”… JR

Taken from woostercollective.com/

 

 

JR, a French street artist, uses his camera to show the world its true face. He makes his audacious TED Prize wish: to use art to turn the world inside out. A funny, moving talk about art and who we are. Learn more at insideoutproject.net.

Mediactivismo (Activismo en los medios)

Estrategias y prácticas de la comunicación independiente

Mapa internacional y manual de uso

curador Matteo Pasquinelli

 

Introducción

No serás víctima de los medios hasta el momento en que los utilices. Por esto nos regodeamos en los medios, a la Rabelais. Las señales para nosotros no son inmateriales sino táctiles. Nos revolcamos en el fango de los medios.

(Geert Lovink, Hör zu oder stirb)

Nosotros podemos elegir… Podemos tener una actitud cínica respecto a los medios, decir que no se puede hacer nada… O podemos sencillamente permanecer incrédulos… Pero existe una tercera posición que no es ni el conformismo ni la incredulidad: la de construir un camino diverso -mostrar al mundo lo que realmente está pasando– tener una visión del mundo crítica… Es nuestra única posibilidad de salvar la verdad, de cuidarla y de distribuirla, poco a poco.

(Subcomandante Marcos, febrero de 1997)

No necesitamos comunicación, por el contrario, tenemos demasiada. Necesitamos creatividad. Necesitamos resistencia al presente.

(Gilles Deluze y Felix Guattari)

El agujero negro del movimiento y de la izquierda italiana

El evento más comunicado, fotografiado, filmado y narrado del movimiento global fue Génova G8. Pero, paradójicamente, las cuestiones de los medios, de la democracia de la información, de las telecomunicaciones estaban totalmente ausentes en la agenda del Foro Social de Génova. Por este motivo, Mediachannel (http://www.mediachannel.org), red mundial de organizaciones del campo de la comunicación, en una carta del 19 de julio de 2001 preguntaba intempestivamente a los activistas de Génova “What about Media?” [¿Qué pasa con los medios?] y enviaba un boceto de 10 puntos para sugerir un debate. La cuestión de los medios se presentaba una vez más como un agujero negro en la agenda del movimiento italiano. Es recién en Porto Alegre 2002 cuando el Foro Social Mundial se asoma tímidamente al escenario de la información independiente. Pero si los foros sociales de los países latinos ya pueden mostrar una mayor conflictividad social en el campo de los medios, es solamente en Norteamérica y en el norte de Europa que encontramos una cultura de los medios ya afianzada en el bagaje de la sociedad global. Presentados brevemente, estos son los dos filones geopolíticos, el latino y el anglosajón, los que dividen la escena mundial de la comunicación independiente, dos motores de la historia que recorren este libro y que aquí queremos comparar y conectar. El mediactivismo, simplificado a su vez como fenómeno mediático, irrumpe con la coyuntura Internet-Seattle, la convergencia de la información auto-organizada en red con el florecimiento de la red del movimiento global.

La idea que nos tenemos que hacer, sin embargo, no es “movimentista”: la problemática “comunicación” ya es parte de la sensibilidad de toda la sociedad global. Y el otro actor antagonista que aún no hemos presentado es, efectivamente, el monopolio de la comunicación, un monopolio híbrido que ya es un único moloch estatal-comercial, connubio de los fuertes poderes nacional- liberales con los residuos de los poderes post-estatales. La red internacional de propaganda del pensamiento único se manifiesta sin fracturas desde la escala global a la nacional, y muestra su perfecta resonancia con ocasión de las nuevas guerras globales. En Italia el monopolio mediático y el conflicto de intereses tienen la forma de una anomalía que ni siquiera podemos definir, un gran bug [agujero] constitucional que la izquierda, convirtiéndola en mercadería de lujo, ha transformado en un rumor inocuo a los oídos de los ciudadanos. Con las instituciones “democráticas” completamente vaciadas y apáticas, era imposile que la respuesta no estallara en la sociedad: en Italia como en el mundo fue precisamente el asfixiante monopolio el que catalizó centenares de proyectos de comunicación independiente, por lo que es necesario un libro de este tipo, que es parte de este movimiento.

continue reading

 



 

 

Guerrilla Girls CELEBRATING 25 YEARS!

guerrillagirls.com.

THE FIRST GUERRILLA GIRLS’ POSTERS WENT UP IN MAY, 1985

25 years ago, some posters went up on the streets of New York and all hell broke loose. The posters showed how bad things were for women artists in museums and galleries and everyone started talking about the issues. The press release from May 6, 1985 stated: “Simple facts will be spelled out; obvious conclusions can be drawn.” The Guerrilla Girls were born!

Since then there have been over a hundred projects — posters, actions, billboards, books, and stickers — about art, art history, politics, film, social issues, pop culture and corruption in the art world. Recently, we’ve done gigs and workshops at hundreds of universities — even at art museums that we’ve attacked. We’ve created public projects all over the world: at the Venice Biennale, in Mexico City, Ireland, Montreal, France, Istanbul, Athens and Shanghai. We always try to twist an issue around in some new, provocative way, using facts, humor, fake fur and outrageous visuals, with the intent of changing peoples’ minds.