Το αθηναϊκό underground / Athenian underground, 1964-1983

Παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Contemporary Art Meeting Point: Εικαστικά, λογοτεχνία, μουσική, κινηματογράφος.

CAMP-Contemporary Art Meeting Point (Ευπόλιδος 4 και Απελλού 2, Πλατεία Κοτζιά)

29 Ιουνίου – 30 Αυγούστου, Δευτέρα – Κυριακή 2.00 μ.μ.-9.00 μ.μ.

Κολάζ του Νάνου Βαλαωρίτη, στο περιοδικό Πάλι, που εκδιδόταν από τον ίδιο, τον Δημήτρη Πουλικάκο, τον Λεωνίδα Χρηστάκη και άλλους.

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Δίπλα στις ταινίες της Φίνος Φιλμς, στα κοσμικά κέντρα, στον Μανώλη Χιώτη και τη Μαίρη Λίντα, παράλληλα με την ανοικοδόμηση της μεταπολεμικής Αθήνας και την άνοδο της μικρο- και μεσοαστικής τάξης, ένας άλλος κόσμος υπάρχει, ενεργεί και δημιουργεί, υπόγεια, κάτω από το έδαφος της κυρίαρχης κουλτούρας. Ο κόσμος του Λεωνίδα Χρηστάκη και του Λάζαρου Ζήκου, τουΣτέργιου Δεληαλή, του Κωστή Τριανταφύλλουτου Σίμου του Υπαρξιστή, του Νάνου Βαλαωρίτη και του Γιώργου Μακρή, του Πάνου Κουτρουμπούση, του Νικόλα Άσιμου, του Παύλου Σιδηρόπουλου.

Είναι ο κόσμος του αθηναϊκού underground, ξεχασμένος από τους παλιούς, άγνωστος στους νέους, ο οποίος παρουσιάζεται σε πλήρη ανάπτυξη στην έκθεση που πραγματοποιείται στους χώρους του Contemporary Art Meeting Point (CAMP), στην Πλατεία Κοτζιά στην Αθήνα. H έκθεση άνοιξε στις 29 Ιουνίου και θα διαρκέσει ως τις 30 Αυγούστου.
Το εικαστικό underground παρουσιάζεται στον πρώτο όροφο του CAMP με έργα 15 καλλιτεχνών: Αλέξης Ακριθάκης, Μίνως Αργυράκης, Στηβ Γιαννάκος, Στέργιος Δεληαλής, Νίκος Ζέρβος, Λάζαρος Ζήκος, Πάνος Κουτρουμπούσης, Nicholas Liber [Νίκος Λυμπερόπουλος], Ηλίας Πολίτης, Θανάσης Ρεντζής, Αλέξης Ταμπουράς, Κωστής Τριανταφύλλου, Λεωνίδας Χρηστάκης, Γιώργος Αρκούδης Χριστοδούλου, Χρήστος Ζυγομαλάς. Στον τρίτο όροφο του CAMP, σε ανατολικοβερολινέζικη ατμόσφαιρα, οι επισκέπτες παρακολουθούν σε οθόνες ταινίες του αθηναϊκού underground και προβολή ντοκιμαντέρ.

Το αθηναϊκό underground 1964-1983 είναι η «υπόγεια» έκφραση, που συνδέεται με τις ψυχεδελικές ουσίες, τη σεξουαλική απελευθέρωση, την αμφισβήτηση και τον σαρκασμό του συστήματος, τη βέβηλη, αιχμηρή ματιά, την ελευθεριακή γλώσσα, τον αντικομφορμισμό, το παραισθητικό και παραβατικό σινεμά, την περίεργα περιθωριακή αναρχικότητα, την ανομοιογένεια. «Είναι μια ολόκληρη κοινωνία αποκομμένη ηθελημένα από όλους τους υπόλοιπους που δημιουργεί τον δικό της κόσμο», εξήγησε μιλώντας στο «Βήμα» ο Γιώργος Γεωργακόπουλος, διευθυντής του CAMP, «μια κοινωνία πολιτικοποιημένη αλλά όχι με την έννοια της κομματικής πολιτικοποίησης της εποχής».

Το underground είναι τα κολάζ του Πουλικάκου και τα σκίτσα του πρώτου Ακριθάκη, είναι τα «μελάνια» και τα «λάδια» του εικαστικού και εκδότη Λεωνίδα Χρηστάκη, τα εξώφυλλα δίσκων του Στέργιου Δεληαλή, οι «μαρκαδόροι» και τα κόμικ του Πάνου Κουτρουμπούση, τα σκίτσα σε έντυπα του Λάζαρου Ζήκου, τα πρωτοποριακά ή αιρετικά περιοδικά Πάλι, Τρύπα, Μορμώ, Ιδεοδρόμιο (στη φωτογραφία αριστερά), Panderma, Κρεβατίνα, Λωτός, Ονειροδρόμιο, Το Άλλο στην Τέχνη, Χαρακίρι, η παράγκα και τα πάρτι του Σίμου του Υπαρξιστή, τα στέκια, τα φλιπεράκια και τα μπιλιάρδα, τα περί την Ομόνοια σινεμά, τα ταξίδια και η διαμονή στο εξωτερικό, τα μουσικά συγκροτήματα.

Σκίτσα, εξώφυλλα δίσκων αλλά και πίνακες, τεύχη περιοδικών, φωτογραφίες και χειρόγραφαπαρουσιάζονται στην έκθεση, η οποία, όπως είπε στο «Βήμα» ο Γιώργος Γεωργακόπουλος,«είναι η πρώτη προσπάθεια να τεκμηριωθεί το αθηναϊκό underground ». Η έκθεση έχει και έναν μουσειακό χαρακτήρα και σκοπός των διοργανωτών ήταν να καταγραφεί και να παρουσιαστεί στο κοινό η τέχνη του αθηναϊκού underground, «όσο έχουμε ακόμη κοντά μας τις παρουσίες εκείνων που πρωταγωνίστησαν σε αυτό καθώς και το αρχειακό υλικό που βρίσκεται στα χέρια τους». Η έκθεση βασίζεται σε υλικό από το προσωπικό αρχείο των ίδιων των καλλιτεχνών, οι οποίοι είναι συνήθως κάτοχοι και των αρχείων παλιών φίλων τους.

Η τέχνη του αθηναϊκού underground, πάντοτε στη σκιά από τη φύση της, δεν μπήκε σε γκαλερί και σε μουσεία, κυκλοφορούσε στην underground κοινωνία και πολλά από τα εκθέματα βρέθηκαν να μουχλιάζουν σε σοφίτες ή σώθηκαν, την τελευταία στιγμή, κυριολεκτικά από τα σκουπίδια. Η έκθεση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Λεωνίδα Χρηστάκη και του Λάζαρου Ζήκου, δύο κεντρικών μορφών του αθηναϊκού underground.

Να καταγράψει το εύρος αυτού του ιστορικού φαινομένου, τόσο χρονολογικά όσο και περιπτωσιολογικά, φιλοδοξεί η έκθεση. Από τις πρώτες νύξεις για το ύφος στις σελίδες του περιοδικού Πάλι ως τον μηδενισμό του πανκ και τη σταδιακή πολιτικοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση του φαινομένου, το αθηναϊκό underground ενσωματώνει στοιχεία του σουρεαλισμού, της μπιτ κουλτούρας, της ψυχεδέλειας και του πανκ και μετακομίζει από το Κολωνάκι του δισκοπωλείου «Ποπ Ιλέβεν» στα μεταπολιτευτικά Εξάρχεια του βιβλιοπωλείου «Οκτόπους» του Τέο Ρόμβου.

Το underground εμφανίζεται με κολάζ, κόμικ και σκίτσα με μελάνια και μαρκαδόρους, σε ευτελή υλικά, «από καλλιτέχνες που πολλοί δεν έχουν ίσως ιδιαίτερη δεξιοτεχνία και δεν έχουν φοιτήσει σε σχολές Καλών Τεχνών, που κάνουν πιο πολύ την τρέλα τους, με επιρροές από το λονδρέζικο και το νεοϋορκέζικο underground, τη βυζαντινή ή τη λαϊκή τέχνη και με πρότυπα τον Μποστ και τον Μίνω Αργυράκη» αναλύει στο «Βήμα» ο Θανάσης Μουτσόπουλος, συντονιστής-επιμελητής της έκθεσης.

Το εικαστικό underground είναι άγνωστο, ακόμη και στον καλλιτεχνικό κόσμο, και γι’ αυτό έχει σημασία η τεκμηρίωσή του μέσα από μια τέτοια έκθεση. «Με τους μουσικούς του, τον Πουλικάκο, τον Άσιμο, τον Σιδηρόπουλο, τα πράγματα είναι διαφορετικά, το κοινό είναι εξοικειωμένο μαζί τους, τους γνωρίζει, ήταν πιο δημοφιλείς από τους εικαστικούς».

Γιατί αθηναϊκό και όχι ελληνικό; «Διεθνώς το underground αποτελεί μητροπολιτικό φαινόμενο» μας εξηγεί ο Θανάσης Μουτσόπουλος. «Σε κάθε πόλη όπου εμφανίζεται, στο Βερολίνο, στη Νέα Υόρκη, στο Σαν Φρανσίσκο, έχει διαφορετική αισθητική. Δεν μπορούμε να μιλάμε για φαινόμενο εθνικής εμβέλειας. Αν υπήρξε αλλού στην Ελλάδα; Μόνο στη Θεσσαλονίκη παρουσιάζεται κάτι ολοκληρωμένο, αλλά μικρότερης έκτασης από ό,τι στην Αθήνα».

Το αθηναϊκό underground λήγει το 1984; «Υπάρχει κάποια συνέχεια, από το ’85 ως σήμερα, η οποία θα παρουσιαστεί σε μια επόμενη έκθεση τον Οκτώβριο, αλλά διαφορετικού τύπου. Παραδόξως, δεν υπάρχουν επιδράσεις του underground στους καλλιτέχνες που ακολούθησαν. Το αθηναϊκό underground έληξε με την περίοδο του περιοδικού “Βαβέλ”, του αντιπεριοδικού του ’80», εκτιμά ο Γιώργος Γεωργακόπουλος. Οι λόγοι; «Μετά το ’85-’86, οι καλλιτέχνες ίσως είχαν κουραστεί, κυρίως όμως από εκείνη την εποχή και μετά η πληροφορία κυκλοφορεί πιο γρήγορα και τα underground φαινόμενα χάνουν τον καθαρά τοπικό χαρακτήρα τους και αποκτούν διεθνή χαρακτήρα».

Μπορεί να υπάρξει underground σήμερα; «Όχι», είναι η προσωπική εκτίμηση του Θανάση Μουτσόπουλου, γιατί «ένα γκραφίτι που ζωγραφίζεται στον τοίχο απόψε το βράδυ γίνεται αύριο εξώφυλλο σε ευρείας κυκλοφορίας έντυπο. Έτσι, τα πράγματα χάνουν το νόημά τους. Το underground ζούσε σε ένα παράλληλο σύμπαν που δεν είχε επαφή με εκείνο της δεσπόζουσας κουλτούρας και αισθητικής». Ενδεχομένως όμως, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα σήμερα να έχει σχέση με τις συνθήκες που γέννησαν το underground:«Κατέρρευσαν πολλά από τα δεδομένα του κυρίαρχου συστήματος, άρα είναι πολύ πιο λογικό να δούμε την πραγματικότητα με μια ματιά εκτός συστήματος. Η Αθήνα είναι σήμερα γεμάτη από εικόνες street art, σε ποσότητες μεγαλύτερες από κάθε άλλη μητρόπολη, από το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και το Τόκιο, το επισημαίνουν όλοι οι ξένοι ανταποκριτές. Σημαίνει αυτό ότι ένα νέο underground γεννιέται; Δύσκολο να απαντήσουμε τώρα».

Η έκθεση περιγράφει την κοινωνία, την ανθρωπογεωγραφία και την τοπογραφία μιας υπόγειας Αθήνας των δεκαετιών από το ’60 ως το ’80 και θα επιχειρήσει να αναλύσει το πολιτισμικό και πολιτικό κλίμα της εποχής, το οποίο εμφανίζει, ίσως, παράδοξες ομοιότητες με τη σημερινή. Σκοπός είναι «αυτή η ιστορική ανασκόπηση να ανοίξει διάλογο με μια ανήσυχη καλλιτεχνική σκηνή των ημερών μας για να διερευνηθεί αν μπορεί, υπό κάποιο πρίσμα, να θεωρηθεί ότι αναδύεται ένα νέο underground».

Στη διάρκεια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν προβολές, εκδηλώσεις και συζητήσεις, όπου οι πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής θα καταθέσουν την εμπειρία τους. Το φαινόμενο του αθηναϊκού underground παρουσιάζουν αναλυτικά μελετητές αλλά και πρωταγωνιστές του σε πλούσια εικονογραφημένο τόμο που κυκλοφορεί από το CAMP με την αφορμή της έκθεσης.

Την επιμέλεια του έντυπου αρχείου της έκθεσης έχει ο Νεκτάριος Παπαδημητρίου, του εικαστικού αρχείου ο Παντελής Αραπίνης και του κινηματογραφικού αρχείου ο Γιάννης Χαριτίδης. Επιμελητής του εικονογραφικού αρχείου και γενικός συντονιστής-επιμελητής της έκθεσης είναι ο Θανάσης Μουτσόπουλος.

 

Taken from tovima.gr/culture/

Eva and Franco Mattes: Attribution Art?

Thanks to a friend, I recently read an impressive Walter Benjamin quote: “To a book collector, you see, the true freedom of all books is somewhere on his shelves.” I loved it, because it is very telling of what I think not just about collecting, but also about appropriation, theft, and curating. All these actions have to do with taking something made by somebody else and making it your own property, legally or illegally.

Along with Benjamin, I believe that when you do this, you are actually freeing the object you take, allowing it to be more than just what it was in the intentions of its creator: more than just a photo documentation of a Rasta community, as in Richard Prince’s appropriation of Patrick Cariou’s work; more than just a toy, like in many Jeff Koons works; more than just a Walker Evans photo, like in the work of Sherrie Levine.

Eva and Franco Mattes are a couple of Italian-born, New York-based artists who made their first appearance on the Internet, under the label 0100101110101101.ORG. Their work has much to do with theft: recently, they even stole a radioactive ride from the Chernobyl area and reconstructed it in Manchester, United Kingdom. So, when ARTPULSE asked me to interview them, I thought it would have been interesting to interview some of the victims of their thefts instead: not to collect livid reactions, but rather to rouse a positive thinking about the beneficial consequences of this act of appropriation. We all know what they’ve lost; but what did they gain from Eva and Franco’s thefts?

By Domenico Quaranta

Domenico Quaranta – Dirk Paesmans is a Bruxelles-born artist and part of the artist duo Jodi. Started in 1995, their web project jodi.org was a revelation for many artists interested in making art on the Internet. In 1999, Eva and Franco Mattes copied Jodi’s website and published it unchanged on their own, 0100101110101101.ORG. In both cases, the website was the artists’ identity, and this brought the Mattes to take part in some shows in place of Jodi. “Copyright is boring,” they said. Dirk, do you agree?

Dirk Paesmans – I agree. If you don’t want your art to be used by others, then you’d better stay away from the Internet– keep it in your studio and show it in a gallery. On the Internet, if you can see it, you own it. Once you publish something online you are accepting that others may use it. And the other way around: our work is full of stuff we found online: code, images, sounds, it all comes from there and who knows who did it in the first place?

D.Q. – Darko Maver is currently a full-time professor of criminalistics at the Faculty of Criminal Justice, University of Maribor, and at the Faculty of Law, University of Ljubljana. Back in 1998, the Mattes used his name to create the legend of an artist, wandering in decaying Yugoslavia and installing provocative sculptures in public spaces. Darko Maver was supposedly persecuted, arrested, and died in prison in April, 1999. In September, 1999, the Venice Biennale hosted a tribute to the dead artist. I asked the real Darko if he enjoyed this weird celebrity.

Darko Maver – I’m a criminologist, my job is to look at crime scenes to understand them. While, as far as I got, my homonym artist was setting up crime scenes as artworks, sculptures that looked like corpses. There is definitely something connecting our lives other than the name we share.

D.Q. – After resigning from his position of Director of the Holy See Press Office in 2006, Doctor Joaquín Navarro-Valls is now easier to contact. He was there when, in 1999, 0100101110101101.org bought the domain Vaticano.org and played the role of the Holy See for a whole year, rewriting encyclicals, collaging prayers, pop songs and fantasy tales, and hijacking pilgrims. Dr. Navarro-Valls, at the time you had to stop this bad joke. Twelve years later, what do you think about it?

Joaquín Navarro-Valls – Stupidity is also a gift of God, but one mustn’t misuse it.

D.Q. – It was hard, instead, to get in touch with Philip Knight, chairman of Nike. I’m pretty sure that, in the end, my email was replied by a spokesman, but it’s interesting anyway. Mr. Knight, in 2003, Eva and Franco Mattes appropriated the Swoosh logo and the Nike identity, and made a weird advertisement campaign in your place. The action had legal consequences, and Nike lost the battle. Are you still upset?

Philip Knight – Many people compared this case to Andy Warhol using Campbell’s Soup for his paintings, but I don’t see any similarity. Warhol used to eat Campbell’s products and was celebrating its logo as an icon of his time. As far as I know this so called artists, who exploited our brand, don’t even wear our running shoes.

D.Q. – In 2010, Eva and Franco stole from a master of robbery. Using a popular Internet meme as a model, they made a fake Cattelan sculpture, and they showed it as a Cattelan in Texas, before claiming the prank. Maurizio, did they learn from you? And what did you learn from them?

Maurizio Cattelan – They didn’t steal anything from me– what they did is not “appropriation art,” I’d call it “attribution art” instead: they made an artwork and attributed it to me. I somehow feel better about having an idea added to my work than an idea stolen. To me ideas are like bicycles: if you got yours stolen, you are authorized to steal one yourself, but only after they stole yours, otherwise you’re breaking the chain.

D.Q. – One of the last Mattes’ works, The Others (2011), is a slideshow of 10,000 private photos found on personal computers, exploiting a hole in peer-to-peer software. Thanks to the Mattes, I was able to get in touch with Debra …., a 35-year-old woman whose touching photos of her pregnancy ended up in the slideshow. What the Mattes didn’t know when they exhibited The Others in Sheffield, United Kingdom, was that Debra lived there. She went to the opening.

Debra…. – When I realized the person in the photos was me, I was shocked. It was extremely embarrassing; these photos were not meant to be seen by anybody other than me and my family. But I’ve to admit that after viewing the whole work several times, my feelings started changing: I realized the victims of these thefts were not the subjects of derision; there is some kind of celebration in the amateurish way they are projected, maybe it’s the music. I was watching carefully the other visitors in the show and I sensed they had the same feeling. Then I realized that anyone’s life nowadays can be part of an artwork, willingly or unwillingly.

D.Q. – Between 1995 and 1997, the Mattes stole pieces of masterpieces from museums around the world. The first piece was a bottle top from an Edward Kienholz installation…

Edward Kienholz – In principle, I cannot excuse what they did, but I have to admit that I would have never noticed the absence of that bottle top, so I didn’t feel like my work was permanently defaced. One could put it this way: before there was one work, mine; now there are two, mine and theirs. As long as this doesn’t become a trend, I wouldn’t worry too much.

D.Q. – Recently, the Mattes – together with Corazon Del Sol – claimed the authorship of a piece by Dieter Roth exhibited in the show “Another Kind of Vapor” at White Flag Projects, Saint Louis, Missouri: a glass jar containing flies supposedly collected by Dieter Roth during the seminal exhibition “Staple Cheese (A Race)” (Los Angeles, 1970). The story goes that the whole exhibition (a series of 37 suitcases filled with cheese laying on the floor) was later thrown away in the desert by the gallery owner. Is the piece a fake? Or the remake of a lost original, mentioned also on Wikipedia?

Dieter Roth – I wish I had collected the flies myself! Unfortunately I didn’t. I think that the most profound experiences in life can’t be contained by gallery walls. All my life I tried to deal with this by creating art out of decaying materials, being it cheese or chocolate. I’m not surprised nobody doubted the jar with flies was a work of mine, as it resonates with my feeling that all objects in galleries and museum are what remains of the work, they are not the work itself.

D.Q. – Of course, the thieves themselves have been victims of a theft. If you befriended them on Facebook, you may have already realized that they are not the owners of their personal accounts. Back in 2001, when the Mattes were known only by their domain name0100101110101101.ORG, the German writer and theorist Florian Cramer registered a very similar domain (0100101110110101.ORG), and for a couple of months made artworks and sent emails under that name. So, in order to fulfill the request from ARTPULSE, I asked Eva and Franco Mattes about it.

Eva and Franco Mattes – Plagiarism improves – but it still implies ideas. In the contemporary condition of information overload, the raw surplus of images, ideas and texts has become so great that the selection of material to plagiarize will inevitably be as much “creative” as the construction of those images, ideas and texts in the first place. If the aim of plagiarism is to make a radical break with “originality,” “creativity,” and its commodity value, plagiarists would have to give up the selection process and use some automatic method instead. But even such a method–for example, through a computer algorithm–presupposes artistic choice. It also does not prevent the use of resulting materials for the excess value called art. And if done in the name of established artists, it will just reinforce their brand. For us, “plagiarism,” “fake,” and “art” are just different sides of the same coin. We welcome outside interventions in our name when they perpetuate this perversity. The reverse is true as well: Don’t believe one second that through boycott or mere inactivity you would be able to free yourself from the market scheme of originality and creativity manifested through art and its double, plagiarism.

* Dirk Paesmans, Darko Maver, Joaquín Navarro-Valls, Philip Knight, Maurizio Cattelan, Debra, Edward Kienholz ( 1994), and Dieter Roth (1998) have been kindly played by Eva and Franco Mattes. Eva and Franco Mattes have been kindly played by Florian Cramer.

Taken from artpulsemagazine.com/

Culture Jamming

Originally published by Mia Turouse for arte creative 

Watch it

The documentary provides a two year research in european Culture Jamming. From the roots in the beginning of the 20th century: Marcel Duchamp or the french avantgarde group Situationist International to postmodern info-war. Modern Culture Jamming is distributing viral information like fake media campaigns to jam the mass media.

For instance he website ‘voteauction.com’ by the media actionist Hans Bernhard which faked a trading platform for american votes. The claim ‘Bringing Capitalism And Democracy Closer Together’ was set up to provoke heavy reactions. The website was shut down by Domainbank Inc. FBI and CIA started researching and CNN produced an issue of ‘Burden Of Proof – Democracy Is On The Block’. His project ‘Google Will Eat Itself’ is classical internet art, which short-linked the virtual money transactions of Google. The aim of GWEI is to buy Google from Google’s money and distribute it to the internet community…

A big media hoax by italian artists 01.org was staged in Vienna at Karlsplatz. In the name of Nike they occupied the Karlsplatz and stated to rename it in Nikeplatz and to built a giant ‘Swoosh’-monument. The citizens of vienna were angry and outraged. Nike started a legal battle about 78.000 Euro.

‘Political Videogames’ are programmed by Paolo Pedercini of molleindustria.it. Molleindustria’s games are about gender, modern labour market, precarious working conditions and industrial production. The games ‘Tuboflex’ and ‘Mc Donald’s Videogame’ are postmodern educational games with a clear message. Molleindustria want to start a serious discussion about the political implications of videogames.

Culture Jamming is the dawn of a new era of activism, media-hacking and info war…

The term Culture Jamming has been coined by the US-American avantgarde-band Negativland. To jam – which describes techniques to limit the effectiveness of an opponent’s communication or detection equipment in a military context – was to Negativland to take existing communication codes and reload them with new meaning.However, this cultural technique is not new, the first known example is Marcel Duchamps ‘Mona Lisa’, the picture of the Gioconda on which Duchamp has painted a moustache and wrote ‘Elle a chaud au cul – She has a hot ass’ on the lower side of the picture. Culture Jamming is a natural instinct of people to take objects and put them together to make something different out of them: To mix symbols of everyday life and make some creative work out of it, to recharge them with new meanings and to re-appropriate them. It’s somehow like the collages of the historical Dada movement, but using contemporary materials from different directions: Not only visual material, but radiowaves, sounds and stories. The basic idea is: Objects are there and you should be able to use them without asking for permission, because they are Public Domain: Symbols, Ideas, Music, Slogans, Logos etc.

Taken from creative.arte.tv/

culture-jamming.de/

Ένας χρόνος πριν το τέλος – έκθεση από την ομάδα PIGS

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου ( 20.00 – 01:00), ενώ η έκθεση θα διαρκέσει όλο τον επόμενο μήνα.
Ώρες για το κοινό: 12.00 – 21.00.

Την πρώτη μέρα του τελευταίου μήνα το “σωτήριο” έτος 2011, ο χώρος τέχνης “Stigma Lab” (Ανδρέα Mεταξά 4, Εξάρχεια) ανοίγει τις πόρτες του για να φιλοξενήσει την έκθεση “Ένα χρόνο πριν το τέλος” της Αθηναϊκής Ομάδας Εικαστικής Προπαγάνδας, PIGS
(ATHENS NOISE / SPEG / OZONE / DEMON / ECONE / TAM / PEYO / DANE / CHINA / TOUR / BROKE / MARK / MOKA / XMOU / OWHHRM)
Σύμφωνα με το δελτίο τύπου του χώρου, «πρόκειται για μια ομάδα ετερόκλητων ανθρώπων, graffiti artists, μουσικούς, γραφίστες, γραφιάδες, nerds, tattoo artists και άλλους έκφυλους που βρίσκουν διέξοδο στη “δημιουργία”.
Μέσα από τα έργα τους, άλλοτε με γκροτέσκο χιούμορ και άλλοτε με αθώο κυνισμό, παρουσιάζουν την αντίληψη τους για το αδιέξοδο και τη κλειστοφοβική αίσθηση των στερεότυπων που όλο και αυξάνεται στη δύση της εποχής της ματαιοδοξίας και του καθωσπρεπισμού…»Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου ( 20.00 – 01:00), ενώ η έκθεση θα διαρκέσει όλο τον επόμενο μήνα.

Taken from designmag.gr/

AGAIN, A TIME MACHINE – PART FIVE

Neoist Alliance boycott Stockhausen protest, 1993

Pamphlet announcing the Art Strike 1990-1993

 

 

Again, A Time Machine – Part five

From his earliest work Stewart Home has expressed an avantgardist desire to write himself into the archive of culture. Mixing myth and polemic, with plagarism and a savage ideological critique, the parodic manifestos of Generation Positive, progressed into the self- historicising magazine Smile, the Neoists, and finally The Art Strike — an aggressive appropriation of Gustav Metzger’s strike proposal. Home’s return to anti- art practice saw the publication of a rash of polymorphous perversities, including Red London, and Defiant Pose, exhibitions at City Racing, workfortheeyetodo, and with Imprint 93, as well as ongoing performance, prank and film work. His cultural output now forms a significant archive of counter-cultural activities, not only written into the archive of culture, but networked across it, in a practice which seamlessly moves between unearthing unknown radical histories such as Black Mask — Up Against the Wall Motherfuckers, reworkings of Lettrist Cinema, and writing projects, such as Book Works’ recent Semina series.

Presented as part of Again, A Time Machine, alongside the ongoing A Poster Project by Jonathan Monk, this is the first US retrospective of Home’s work and features a selection of artwork, including Art Strike Bed, Vermeer II and Becoming (M)other, publications and ephemera and a live performance with Kenneth Goldsmith.
Press release

Taken from manystuff.org/

 

 

 

 

 

 

 

 

Mail Art gallery

pippoburro.com

“Correspondence art consists of compression of ideas and images into envelopes. And I spent my entire life condensing, in a conceptual art to fashion, fitting things to fit envelope sizes and folding things to fold into envelopes. I have gone through this ritual day after day, year after year for many, many years. That’s my working process when I’m my studio. I’m not static at all. I’m completely fluid. I just go from one idea to the next. It’s a complete flow of the imagination. I deal with things that are constantly being chopped up and shuffled and moved around. ‘Cause I’m not a painter, I’m a collagist. But it gets to some point where what can you do with it after you’ve done it? That’s why I began putting everything into envelopes. I had this stockpile of material, so I put them into envelopes and mailed them off to everybody everywhere. I’m very fond of the idea of the message in the bottle… and the chance of it being found or never being… That’s pure romance. But, once again, that was a dilemma as to what does one do with one’s sculptures or one’s paintings or one’s drawings. So I solved that problem by chopping them up all into little pieces and mailing them to people.”

Ray Johnson (1928-1995)

________________________________________________________________

No War Comics by Latuff

United we rape

Land of the freak

Bathroom reflections

________________________________________________________________

Great Art by Frits Jonker

Altered newspaper

________________________________________________________________

Filippo Buresta

Handle with care

Human rights

________________________________________________________________

A. Sleep

Tissue paper

Radical street art

Street art in its deepest and more obscure form has merged with the most radical squat and anti globalization movements. The radical movement tradition with its political -provocative graffiti slogans blended with the most radical components of the street art culture. Many graffiti writers are connected with this counter culture and anarchist movements, but in contrast with the street artists, for them is like coming to surface and socialize while loosing their most radical characteristics (pp.117 Cedar Lewisohn). Political activism, comic imagery, rioting spectacle and ironic slogans in an explosive mixture, inhabit the squat architecture and interiors along with the streets mainly around areas that underground cultures spring. Recent riots in Athens Greece resulted a wide range of street artists attack around the areas all these actions took place.

Photos by Virgilios Tsioullis

Zero Artistic Movement vs Pornostroika Dadaifi

The Zero Artistic Movement and the Pornostroika Dadaifi project are the contemporary “DADA” in Greece.

The band Pornostroika Dadaifi works with revenge. Revenge music, art and society, politics, everything. Simplistic music, annoyingly simplistic and so direct lyrics that seems like a manifest. A provocative project – they don’t get anything seriously but the result is proposed as a serious one. Science fiction, conspiracy theories, art history, marxism and b-movies – all seen ironically. Dadas, Fluxus and industrial bands demystification irony.

Everything started in 1999 at the Greek island Lesvos. Their recordings are cd’s, offered for free after concerts, and through the internet. Some of them are: “Werewolves against Minotaurs”, “Viva ZAM Viva Dada”, “The undergrounds prevail”, “The Minotaur is their fetish”.

Listen and download for free at myspace.

Taken from artu.gr